Kluczową sprawą jest zachowanie warunków życia na Ziemi. Systemy podtrzymujące życie na Ziemi są najważniejsze, więc społeczności powinny się porozumieć i podejmować takie decyzje, aby te systemy (na przykład system klimatu globalnego) sprawnie funkcjonowały. Dopiero kiedy to osiągniemy, możemy w sprawach codziennych, inwestycyjnych, drobnych, poszukiwać kompromisu między kwestiami środowiskowymi, gospodarczymi i społecznymi. Ale konieczne są równoprawne warunki – wszyscy muszą się stosować do zasady „zanieczyszczający płaci”. Wszystkie koszty zewnętrzne, które się dadzą policzyć, muszą być włączane w cenę, bo wtedy wybór na rynku nie jest fałszywy. Dziś jest fałszywy – kiedy na przykład do cen transportu nie włącza się kosztów wynikających z chorób powodowanych przez zanieczyszczenia, kosztów niszczenia budynków czy mostów. Jeżeli uwzględnić to wszystko, cena benzyny powinna być trzy razy wyższa. Teraz ludzie często wybierają samochód, bo wydaje im się tańszy – tymczasem w perspektywie długofalowej, przy uwzględnieniu kosztów społecznych, jest droższy.

Zrównoważony rozwój polega na zachowywaniu pewnych wartości środowiskowych, a nie prostym „minimalizowaniu emisji”. To błąd, kiedy obniżymy emisje z 20 na 19 milionów ton dwutlenku węgla i jesteśmy zachwyceni – podczas gdy aby zachować życie, należy zejść do pięciu milionów.